Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

De muziek van Phantom Manor: een spookachtig deuntje

januari 25, 2021 528
De muziek van Phantom Manor is één van de populairste bij de gasten en fans van Disneyland Paris. Zoals Thomas van de Phantom Manor Legends website uitlegt: "Het feit dat de makers van de attractie al van in het begin over de muziek hebben nagedacht, onderstreept het belang van muziek bij het overbrengen van geschiedenis en emotie op de gast".

Van Piraten tot Geesten
De themamuziek voor Phantom Manor is in de eerste plaats het beroemde "Grim Grinning Ghosts (the screaming song)", oorspronkelijk gecomponeerd voor de Haunted Mansion attractie in het Disneyland Resort in Californië. De tekst is van de hand van X. Atencio, die een paar jaar eerder ook de tekst schreef voor 'Yo Ho! (A Pirate's Life For Me)". Als auteur en scenarist was het zijn taak om de twee sferen van de attractie te combineren, namelijk het macabere en het humoristische. Zo presenteert hij zijn spoken vanaf het begin als zowel eng "Grim Grinning Ghosts" en vriendelijk "come out to socialize".


Een soortgelijk proces is te vinden in de muziek die werd gecomponeerd door Buddy Baker (Impressions of France, The Many Adventures of Winnie The Pooh). Er zijn dissonante intervallen, die een vreemd en zelfs beangstigend gevoel opwekken, maar de componist vermeed zorgvuldig de "augmented fourth", bijgenaamd de "Diabolus in Musica". Dit resulteert in zowel een zware als een luchtige lichte stemming, typisch voor wat Walt Disney zich had voorgesteld voor zijn attractie.


Symfonieën gepast voor begrafenissen en triomfen
Toen het originele script voor Phantom Manor eenmaal in elkaar was gezet, was het voor Jeff Burke, de Imagineer die verantwoordelijk was voor het ontwerp van Frontierland, vanzelfsprekend dat het tragische verhaal van Melanie Ravenswood op een andere manier moest worden verteld dan in de Amerikaanse en Japanse versies van de attractie. Gezien de multiculturele dimensie van Disneyland Paris, was het niet mogelijk om een verteller te gebruiken zoals in de andere versies. Muziek speelde dus een cruciale rol, zowel op het vlak van sfeer als van vertelling.


Een eerste experiment werd uitgevoerd door de illustrator en muzikant Christian Hope, in samenwerking met de muzikant, Marco Monahan en de geluidstechnicus, Paul Ricchiuti. Het doel van deze kunstenaars was om de gotische sfeer van deze nieuwe versie zo goed mogelijk tot uitdrukking te brengen. Om dit te realiseren, hadden zij het idee om de oorspronkelijke muziek aan te passen, over te schakelen van een wandelend ritme naar een wals, en een synthesizer te gebruiken om symfonische klanken na te bootsen. Dit bleek afdoende te zijn, en het was tijd om te overwegen over te gaan op het gebruik van een echt orkest.


In die tijd werkte componist John Debney (The Emperor's New Groove) aan de muziek voor "It's a Small World", en het was de Imagineer die verantwoordelijk was voor Fantasyland, Tom Morris, die op het idee kwam om de componist voor te stellen aan zijn collega in Frontierland.  John Debney kende Buddy Baker goed, dus hij zag dit verzoek als een vorm van eerbetoon aan zijn mentor. Hij maakte van de muziek van Phantom Manor een grote "thema en variaties" symfonie, terwijl hij een jazzy gevoel behield voor de scène in de catacomben. Het was ook zijn idee om Melanie's solostem toe te voegen, echoënd vanuit het graf.


Het orkest van John Debney en Brad Dechter (Atlantis: The Last Empire), die graag dingen leent van Camille Saint-Saëns' "Danse Macabre" ("Dans van de Dood"), bevat het klassieke orkest en voegt een paar speciale instrumenten toe...

De basfluit is een eerbetoon aan de originele partituur van Buddy Baker, opgenomen in de originele instapscène.
Het orgel, opgenomen in een kerk in Londen, creëert een mystiek aspect dat doet denken aan de beroemde Toccata en Fuga in D mineur van Johann Sebastian Bach.
De harpsicord piano, of ontstemde piano, is perfect geschikt voor de saloon scène in Phantom Canyon.
De Vibraslap (een slagwerk dat een soort van schril geluid voortbrengt) en Xylofoon-geluiden zijn bij uitstek geschikt voor de sfeer in de catacomben: De skeletten spelen muziek met hun eigen botten zoals in "The Skeleton Dance" (1929), de eerste tekenfilm in de "Silly Symphonies" reeks.


De muziekdoos die weerklinkt in de tuin rond de gazebo, is misschien de laatste maar zeker niet de minste. Het doet vooral denken aan het themalied van de attractie en werd ook geschreven door John Debney. Een fabrikant van traditionele muziekdozen graveerde de muziek op een metalen schijf, zoals dat aan het eind van de 19e eeuw werd gedaan voor mechanische instrumenten zoals de Polyphon of de Symphonion muziekdozen. Imagineer en geluidsontwerper Glenn Barker bracht zijn eigen muziekdoos mee naar de Walt Disney Imagineering studio en speelde daar de schijf af om het op te nemen. Het resultaat is een geluid alsof het uit het verleden stamt, even authentiek als spookachtig... Genoeg om de gasten in de juiste stemming te brengen, nog voordat ze het landhuis betreden!
Beoordeel dit item
(0 stemmen)